vrijdag 28 oktober 2011

Vrouwen willen praten, mannen willen een oplossing

Er zijn veel cliché’s over de verschillen tussen mannen en vrouwen en bovenstaande is er een van. 

Mannen en vrouwen hanteren verschillende methoden om controle over een situatie te krijgen, of zo je wilt, de controle over de ander te krijgen. We zijn daar erg aan gewend en zijn ons er doorgaans niet zo van bewust, omdat de rolpatronen zo enorm verankerd zitten, dat we het gewoon normaal vinden.
Hoe ingebakken ons verwachtingspatroon is voor mannelijk en vrouwelijk gedrag, wordt duidelijk als je de rollen eens omdraait.

Het is zaterdagochtend. Na een drukke werkweek kan eindelijk het tempo even een stukje lager. En terwijl de vrouw des huizes zit te genieten van een geurig kopje koffie en de krant, klinkt er een luide gil vanuit de hal. Als zij gaat kijken ziet ze haar man enigszins paniekerig proberen het vollopende toilet te laten doorstromen door te blijven doortrekken. Wat niet lukt natuurlijk, de afvoer zit echt goed verstopt. En terwijl zij al op weg wil om een dweil en de trekveer te halen, houdt hij haar tegen. Hij wil er eerst over praten, hoe het is gekomen, hoe het was om het toilet steeds voller te zien lopen en niets te kunnen doen en hoe dat de planning van de dag nu in de war schopt. Snikkend zakt hij over de pot heen. Ze zal hem eerst wat tot bedaren moeten brengen, want ze weet dat hij anders zal klagen dat ze hem niet serieus neemt in zijn gevoelens. Eigenlijk vindt ze het maar een hoop aanstellerij, dus erg inlevend komt ze niet over. Na een kort ‘ik weet het schat, het is heel vervelend’ beent ze weg, ondertussen inwendig vloekend omdat er weer een klus bij is gekomen.

Na drie kwartier is de vloer in de hal doorweekt en laait het conflict onvermijdelijk op. Zij heeft inmiddels laten weten haar zaterdagmiddag met de maten niet aan haar neus voorbij te zullen laten gaan. Hij heeft het gevoel er alleen voor te staan, nu zij zegt dat ze wel een loodgieter zullen bellen en gefrustreerd wegloopt, hem met de natte zooi achterlatend. Zij had nooit dat toilet gewild, maar is gezwicht omdat hij bleef aandringen dat een hangend toilet beter paste bij de sfeer in het toilet en het bovendien makkelijker schoon te maken was. Tijd voor verwijten, want noch hij, noch zij wil verantwoordelijk gesteld kunnen houden voor de ontstane rotsituatie en dan is het lekker om de Zwarte Piet naar de ander te kunnen schuiven. De kinderen worden erbij gehaald, haar werk, zijn ouders, de mislukte vakantie, en vooral de rottige eigenschappen van de ander. Dan gaat de bel en na tien minuten heeft de loodgieter de pot weer gebruiksklaar. Met het dweilen ebben ook de irritaties langzaam weg, al blijft bij hem het gevoel knagen dat ie er binnenkort nog eens op terug zal komen als zij weer eens zo tegen hem doet. Zij denkt dat ze nog haast moet maken om op tijd bij de voetbal te zijn.

Dit is een waargebeurd conflict, ware het niet, dat de man- en vrouwrol in het echtgebeurde verhaal omgekeerd waren. Mannen en vrouwen spelen ieder hun eigen spel in een relatie. Soms wordt pas duidelijk welk spel als je de rollen omdraait. Probeer het ook eens in je eigen relatie, het leidt gegarandeerd tot verrassende inzichten!

http://www.het-roer-om.nl

Waarom luisteren zo moeilijk is

Kinderen kunnen beter luisteren dan volwassenen. Kinderen staan open voor nieuwe informatie en gaan er vanuit dat wat een ander tegen ze zegt, waar of toch in ieder geval waardevol is. Ze willen weten hoe het zit en hebben geen reserves voor wat hen verteld wordt.

Bij volwassenen ligt dat anders. Als volwassene heb je je eigen perspectief, je eigen waarheid, je eigen kijk op de zaak. Als iemand jou iets vertelt, toets je dat onmiddellijk aan jouw waarheid. En dan stopt het echte luisteren. Want je bent meer bezig met of datgene wat de ander vertelt, wel of niet klopt met jouw kijk op de zaak.

In een conflict wordt dit principe verder uitvergroot. Dan gaat het niet meer alleen om het feit dat hetgeen de ander zegt wel of niet conform jouw waarheid is, je wilt je gelijk halen. Je wilt dat de ander jouw waarheid overneemt. En dus luister je nog veel minder naar wat de ander zegt, maar ben je zelf aan het zoeken naar manieren om te zorgen dat je gelijk krijgt. En kan dat niet goedschiks, dan wordt het wel kwaadschiks.

In conflicten tussen echtelieden zie je dit principe regelmatig voorbij komen. Men is het ergens over oneens (dat denkt men in ieder geval, soms valt dat namelijk best wel mee) en wil graag de ander overtuigen van het eigen gelijk. Dat lukt natuurlijk niet. De ander wil ook gelijk hebben.

Net als bij Erik en Yvonne. Erik zegt: “je luistert niet naar wat ik zeg”. Dat is waar, Yvonne geeft geen antwoord op een zojuist door Erik gestelde vraag, maar herhaalt voor de derde keer haar argument. Maar Erik luistert zelf ook niet. Ja, hij wacht netjes tot Yvonne is uitgepraat, maar dat is nog geen luisteren. Bovendien gebruikt hij woorden uit haar argument om een inconsequentie in haar verhaal uit te vergroten. Dat is ook een manier om de ander ongeloofwaardiger te maken en dus je eigen waarheid sterker.

Het steekspel tussen Erik en Yvonne wordt feller en gemener, naarmate beide gaan voelen dat een eigen gelijk er niet in zit bij de ander. En dan wordt het onder de gordel, komen uitspraken als “jij doet ook altijd…” “jij wil nooit…” “ik heb al zo vaak geprobeerd om jou….” En wordt het doel om de ander te kwetsen, het maakt al bijna niet meer uit wie er nou gelijk had.

Hoe moet het dan wel?
Wees je bewust dat jouw overtuiging slechts jouw eigen waarheid is. Natuurlijk is het voor jou volkomen logisch dat jouw kijk op de zaak klopt, maar voor de ander hoeft dat helemaal niet zo te zijn. Waarom zou jij het beter zien dan de ander? En moet er eigenlijk wel sprake zijn van beter of slechter, of kan het goed bestaan dat meerdere visies okee zijn?

Luisteren naar de ander betekent dat je nieuwsgierig bent naar diens kijk op de zaak. Dat gaat het beste als je je eigen kijk even helemaal vergeet, net zoals kinderen dat kunnen. Sta open voor wat de ander zegt, neem tijd om het te verwerken en je in te leven in de beleving van de ander. Stel vragen ter verduidelijking als je de ander niet goed kunt volgen. Als de ander de gelegenheid krijgt om zijn waarheid in alle rust, en met alle argumenten naar voren te brengen, wordt het een duidelijk verhaal, let maar op.

En misschien klinkt het dan ineens wel heel logisch wat de ander zegt. Of wordt het helder waar jullie het wel en waar niet eens zijn en waarom. Zonder gelijk te willen halen, zonder conflict, maar als verrijkend gesprek omdat je een nieuw perspectief hebt gezien.

Luisteren, echt luisteren is moeilijk, maar het levert je een schat aan inspiratie op!

http://www.het-roer-om.nl

Mannen zijn bot en vrouwen zeuren

Het stereotype beeld van een weinig pratende, nurkse man en een eindeloos doorratelende, klagende vrouw komen we nogal eens tegen in onze praktijk. Ze irriteren zich kapot aan elkaar. Zij zou willen dat hij wat opener en inlevender zou worden, hij zou willen dat ze eens ophield met dat oeverloze geklaag en ouwe koeien gedoe.

Een tijd geleden was er een stel waarvan zij zich beklaagde over haar man. Als ze ruzie hadden gehad wilde zij erover napraten om weer het gevoel te krijgen dat het weer goed was en er niks meer dwars zat. Hij ervoer dat steeds als het opnieuw oprakelen van het conflict terwijl voor hem de kous af was.
Mannen zijn doorgaans beter in het afsluiten dan vrouwen. Ze schakelen sneller naar iets anders. Vrouwen hebben meer tijd nodig om zaken achter zich te laten. En sluiten moeilijker zaken echt af, zodat emoties makkelijker ook weer kunnen oplaaien.

Het stel wat bij ons zat had elkaar het leven behoorlijk zuur gemaakt. Over en weer hadden ze elkaar diep gekwetst en er zat veel oud zeer. We wilden ze graag het verleden af laten sluiten en toewerken naar een nieuwe start samen. Dat wilden zij ook graag. Maar waar hij het verleden kon laten rusten, bleef zij zoeken naar de erkenning voor de kwetsingen die hij haar had aangedaan. Alsof ze bang was, dat met het afsluiten van het verleden ineens haar krenking niet meer serieus genomen zou worden. Ze kon het niet loslaten, ondanks dat ze zelf besefte dat juist het niet afsluiten ervoor zou zorgen dat er nooit een nieuwe start kon komen.

We besloten haar te helpen met het afsluiten door alle voor haar nog belangrijke zaken op papier te zetten. Tegelijkertijd beloofde ze haar man dat ze dat papier nooit zou gebruiken om het hem nog eens fijntjes onder zijn neus te duwen tijdens een conflict. Het was een papier voor haar alleen, een naar verleden wat dan ergens diep in een ladenkastje kon verdwijnen, maar niet vergeten hoefde te worden. Zo hadden ze allebei rust en kon er gewerkt worden aan een nieuwe start.

Toen we drie maanden later ons evaluatieformulier opstuurden, vertelde ze dat ze het papier twee weken daarvoor had verbrand. Nu kon het wel, ze had er alleen wat meer tijd voor nodig gehad en het vertrouwen dat hij de krenking die hij haar had aangedaan niet was vergeten. Het was niet meer nodig om krenkingen op te rakelen, de oorlog was voorbij.

http://www.het-roer-om.nl